Femke - Assistentiehond In Rusthuis Zemst

Voor velen onder ons speelt de laatste levensfase zich af in het rusthuis, en daar kunnen we maar beter een aangename tijd van maken. Zo dacht ook het personeel van woonzorgcentrum Releghem in Zemst. Zij kwamen op het idee om een hond ‘in huis’ te halen. Ondertussen zijn we 8.5 jaar verder en blijkt hun idee van toen de beste beslissing ooit.

Warmte alom

Sinds mijn oma een klein jaar geleden naar een rusthuis trok, en haar draai daar maar niet kan vinden, hoop ik innig dat mijn tijd in een rusthuis van korte duur zal zijn. In het OCMW-woonzorgcentrum Relegem in Zemst kreeg ik echter een heel andere – fijne – kijk op het leven in een rusthuis.

Bij binnenkomst werd ik meteen overvallen door de warme en gemoedelijke sfeer. Daarbij ook begroet worden door Golden Retriever Femke was de kers op de taart. Ook al ligt het nog decennia voor me, ik ben gerustgesteld dat mijn tijd in het rusthuis best gezellig kan worden.

Het prille begin

Dat het ‘in het rusthuis’ halen van een hond geen impulsieve beslissing was in woonzorgcentrum Releghem, getuigen de talrijke vergaderingen die eraan voorafgingen. Na veel research en brainstorming door een speciaal aangestelde werkgroep werd het glashelder: het rusthuis zou veel baat hebben bij het in dienst nemen een viervoetige werknemer.

Toch ging er nog wat tijd over vooraleer de beslissing werkelijkheid werd.

‘We vonden het erg belangrijk dat het idee door alle werknemers en bewoners werd gedragen’

vertelt Trees, ergotherapeut in het woonzorgcentrum Releghem. Daarom werd iedereen, via verschillende kanalen en aan de hand van infomomenten, op de hoogte gebracht van onze plannen, en konden eventuele bezorgdheden ook geuit worden. Deze bleken snel van de baan, en zo sprong iedereen, van directie over poetsdienst tot bewoners, mee op de kar.

“Perfect match”

De zoektocht naar een gepaste puppy werd ingezet. Tot er plots vanuit een andere hoek een verassend aanbod kwam: Golden Retriever Femke was niet geschikt als blindegeleidehond, en was op zoek naar een andere job.

Femke was op dat moment 1.5 jaar oud, en bleek over de ideale competenties te beschikken die nodig waren voor de openstaande vacature in het rusthuis. De perfecte match was een feit, de puzzel viel op zijn plaats.

Mee op de payroll

En zo ondertekende Femke op 30 maart 2009 haar contract van onbepaalde duur. Voor haar diensten ontvangt ze uiteraard ook een loon dat contractueel werd vastgelegd op zo’n 20.000 hondenbrokken per jaar.

8,5 jaar later staat ze nog steeds op onze payroll

Trees speelt dan ook een prominente rol in de komst van Femke. Vanuit de werkgroep werd overeengekomen dat Femke, naast haar werk in het rusthuis, ook een echte thuis nodig had. Dat warme nest vond ze bij Trees.

‘Ik had het nochtans eerder voor poezen, lacht Trees, ‘maar Femke fleurde vanaf de eerste dag ons huis op, dus heb ik mijn mening moeten bijschaven’. Zodoende is Femke officieel eigendom van het rusthuis, maar verblijft ze bij Trees. Alle kosten die nodig zijn voor de verzorging van Femke worden terugbetaald.

‘Ik denk dat we een van de weinig werkplekken zijn waarbij een hond mee op de payroll staat, en waarbij Femke’s aanstelling zo grondig geregeld werd. Wij kussen dan ook onze handjes!’

Suikerbonen voor iedereen

De komst van Femke verliep destijds verre van onopgemerkt. Haar indiensttreding en adoptie door het woonzorgcentrum werden aangekondigd met een heus adoptiekaartje, en volop gevierd met suikerbonen voor iedereen!

Femke’s aanstelling bleek het rusthuis dan ook geen windeieren te leggen. Het gevoel van samenhorigheid onder de bewoners en het personeel was groot. En Femke is sindsdien nog steeds hét alomtegenwoordige gespreksonderwerp dat mensen dichter bij elkaar brengt.

Dag Fem!

We zijn nu vele jaren verder en ondertussen is het nieuwe er natuurlijk wel af. Toch lichten de ogen van vele bewoners op wanneer Femke in de gang passeert of een bezoekje brengt bij iemand op de kamer.

Ook wanneer ik samen met Femke door de gangen wandel klinkt er van overal “Dag Fem”. ‘Is Femke erbij, dan zien de mensen mij niet meer staan’, lacht Trees.

Reactie bewoners, daar doen we het voor

‘De positieve impact van Femke’s aanwezigheid op de bewoners is enorm’, vertelt Trees. ‘En hun reacties mogen meemaken, dat is echt genieten!’ Zo is er bijvoorbeeld Josee. Josee heeft de gezegende leeftijd van 101 jaar en is een echte fan van Femke. De foto van Femke hangt al van in het prille begin op haar tv-scherm. ‘Ik was juist in het rusthuis aangekomen toen Femke werd aangenomen. Ondertussen is Femke, net zoals ik, geen jong veulen meer, lacht Josee. Maar ik zie haar nog doodgraag en daarom hangt ze nog altijd op de TV’.

Bij de West-Vlaamse Denise is Femke ook een graag geziene gast. ‘Ik ben heel content dat ze elke dag goeiendag komt zeggen’, vertelt Denise. ‘En hoewel ik weet dat het niet mag, geef ik haar af en toe toch een korstje brood. Ze is er zo zot van, en kan het toch niet verklappen hé’, lacht Denise.

Rood sjaaltje

Nu Femke met haar 10 jaar al behoorlijk op leeftijd is, werd haar takenpakket aangepast. In het begin ging ze, gewapend met haar rood sjaaltje, elke morgen bij iedereen de krant rondbrengen. Ook begeleidde ze de bewoners tijdens de wandelsessies bij de kiné.

Eens Femke haar rood sjaaltje aan heeft, weet ze dat ze een taak te volbrengen heeft, en weten de andere bewoners dat ze haar niet mogen storen. ‘Het was mooi om te zien dat Femke, vanaf het rode sjaaltje werd aangebonden, haar wandeltempo spontaan aanpaste aan het tempo van de bewonder die ze begeleidde’, vertelt Trees.

Ondertussen doet Femke het wat rustiger aan en is ze in de eerste plaats een grote steun voor de bewoners. Op een borrel- of bingonamiddag is ze natuurlijk nog steeds graag van de partij. Ook voor de functie van stofzuiger is ze nog lang niet te moe. Na het eten schuimt ze met veel plezier de refters af in de hoop iets lekkers te vinden.

‘Ze is dus nog steeds multifunctioneel inzetbaar’, lacht Trees.

Honden zijn een must

Het is mij overduidelijk. De aanwezigheid van een hond in rusthuizen zorgt voor een hele nieuwe dynamiek, en een aangenamer verblijf voor de bewoners. Laten we dit nieuws verspreiden zodat honden er de vaste plek krijgen die ze verdienen!

Tekst: Anne-Sophie Bruylants
Foto’s: Stijn Swinnen – Petphoto

Bekijk de fotoreportage

Kantoor honden gezocht!

Neem jij ook jouw hond mee naar het werk? Bezorg ons jouw gegevens en wie weet komen we bij je ook eens langs op kantoor.

Post Series: Office Dogs